Κλήση; Εγώ;

στις

Κλήση… Ποιος ακούει αυτή
τη λέξη και δεν ψάχνει αυτόματα ο εγκέφαλός του 183.456 δικαιολογίες να
αναφέρει στον –μόλιςέγινεσυμπαθέστατος- αστυνομικούλη για να την αποφύγει;
Αλήθεια, κανείς. Εκτός κι αν υπάρχει κάποιος που γενικά του αρέσει να την κάνει
την κασκαρίκα του και να τιμωρείται γι αυτό.

Είναι αριστουργηματικώς
εφευρετικοί όσοι συνηθίζουν να παρανομούν με οποιοδήποτε τρόπο και οι ατάκες
τους τείνουν να γίνουν μυθικές και οσκαρικές.

Εμείς μαζέψαμε κάποιες από
αυτές και σκεφτήκαμε ότι δεν υπήρχε καμία περίπτωση να τις κρατήσουμε κρυφές,
να τις αφήσουμε να περιφέρονται στα γραφεία μας μόνο!

Η περίπτωση της ζώνης…κλασική αγαπημένη παρανομία όμως τόσο ανούσια που
αν το σκεφτείς δε θα βρεις κανένα λόγο να μην τη φοράς. Τέλοσπάντων…κλασική
αντιμετώπιση νούμερο 1: “Tι; Δεν τη
φοράω;” – (καθώς αυθόρμητα ακουμπά στέρνο και αυθόρμητα αντιλαμβάνεται ότι δεν
τη φοράει!) “Ε δεν το πιστεύω, να μόλις την έβγαλα για να κατέβω στο
περίπτερο.” Και κορδώνεται. Κακώς. Κανείς δεν το πίστεψε.

“Ευφυής” αντιμετώπιση
νούμερο 2: “Αχ δε φταίω εγώ, ο γιατρός μου μου απαγορεύει να τη φοράω,
ξέρετε…είμαι έγκυος!” Με πολλή χαρά εννοείται, σα να θέλει να τον κάνει κι
αυτόν ευτυχισμένο. Αν είναι και λιγάκι γεματούλα, έγινε!

Η περίπτωση του
δακτυλίου…άλλη κλασική παρανομία
που οι περισσότεροι δεν τη σκέφτονται καν σαν παρανομία. Αλλά φίλε, είναι! Και
αυτός που την έκανε, θα την πάρει την κλήση. Και καλά κάνει δηλαδή. Άσχετο που έχει
σκεφτεί ΤΙΣ δικαιολογίες. Τύπου απόγνωση:

Αχ, πω πω, χίλια
συγνώμη, νόμιζα ότι σήμερα είχε [μια μέρα πριν ή μια μέρα μετά] ο μήνας. Πω πω,
δεν το πιστεύω, κοίτα να δεις τι έπαθα στα καλά καθούμενα”

O οίστρος συνεχίζει με έκπληξη : “Αμάν! Είμαι εντός των ορίων του
δακτυλίου; Αχ, χίλια συγγνώμη, την προηγούμενη εβδομάδα μετακόμισα στην περιοχή
και χάθηκα, δεν ήθελα να περάσω από εδώ”

Και φτάνει στο απόγειο με
φαντασία “Τι; Δακτύλιος; Τι είναι αυτό; Αχ, να με συγχωρείτε, σήμερα
κατέβηκα από Άνω Λεχώνια Βόλου, δεν το ήξερα. Να, τώρα που το ξέρω δε θα το
ξανακάνω”.

Παράνομο παρκάρισμα: Η πιο κλασική αντίδραση είναι η απόλυτα μη
πιστευτή άρνηση: “Τι; Αποκλείεται να είμαι εγώ. Δεν έχω περάσει καν ποτέ από
αυτό το σημείο. Είστε απαράδεκτοι και μάθετε επιτέλους να κάνετε τη δουλειά
σας.” Και όλοι ξέρουν πως από αυτό το σημείο και πέρασες και ΠΑΡΚΑΡΕΣ.

Καλά είναι για να γελάμε
λίγο αλλά δεν είναι και πολύ καλά για να γίνουν συνήθεια! Μήπως να γίνουμε λίγο
πιο εφευρετικοί στη δουλειά μας ή στα χόμπυ μας και να αφήσουμε τις εφευρέσεις
στις δικαιολογίες; Λέμε τώρα…

To be continued γιατί αυτό ήταν μόνο η αρχή!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s